NEE ik doe GEEN aangifte.

This post will be in Dutch for now, I may post this in English later on.

————-

Een van de dingen waar ik met de tijd ben achter gekomen is dat ik iemand ben die zegt wat die vind. Geen blad voor de mond. En dat is ook wat ik hiermee ga doen.

Ik ben fel tegen aangifte doen over een zedendelict in Nederland.

De organisatie er om heen is wat ik zo walgelijk er aan vind. En dit zei ik al half binnensmonds een paar jaar geleden, wachtend op nieuws van het OM, maar na slepende jaren kan ik, en durf ik het vol uit te zeggen; Nederland stinkt als het gaat om zorgen om zedendelict slachtoffers.

Er zal ook geen aangifte meer komen van mijn kant, niet met dit systeem. Of het ligt aan de bezuinigingen, waardoor er allerlei rechtbanken zijn gefuseerd, of gewoon pure bureaucratie maakt me ook geen reet uit. Het komt erop neer dat het schadelijk is (in mijn ogen) voor degene die aangifte doet uiteindelijk. Dat lijkt me alles behalve de bedoeling.

“Je wilt toch niet dat diegene vrij rond blijft lopen?” Oh, nee tuurlijk wil ik dat niet. Maar een aangifte stopt dat niet. De lage maximum straffen (die vaak niet eens gehaald worden) van onze lieftallige wetgever zorgen wel dat diegene uit zichzelf vrij rond loopt.
“Je wilt toch niet dat diegene het bij anderen kan doen?” Nee, natuurlijk niet. Wat een ongelofelijk domme opmerking! Sinds wanneer ben ik verantwoordelijk voor andersmans daden? En dan weer een mooie verwijzing terug naar de lage straffen, diegene krijgt genoeg kans om het nog een keer te doen.

Ik zal een kleine schets geven van hoe het bij mij verliep.

Aangifte bij de zedenpolitie (wat natuurlijk hartstikke zwaar is, de mensen zelf waren aardig gelukkig), ze geven aan dat je na 3 maanden wat zult horen. Na 9 maanden nog niks gehoord > mijn zaak heeft geen prioriteit. (au… okay…)
Een jaar later worden er paar verdachten gehoord. En wordt het afgerond bij de zedenpolitie en gaat de hele meuk naar het OM. 

Daar besluiten ze er lekker op te zitten broeden voor ongeveer 3 jaar. Ondertussen sturen ze me wel nonchalant een brief, met paar vragen. (Laat me je vertellen, elke brief die ik krijg “we gaan ABC verhoren”/ “we hebben zojuist KLM verhoord”/”je zaak wordt door gestuurd naar het OM”/”wil je op de hoogte gehouden worden door het OM?”< al deze brieven, rakelen alles weer op) Netjes beantwoord en weer terug gestuurd. 

Vervolgens hoor je weer niks van ze. En als je denkt zelf te bellen heb je het mooi mis, je wordt van het kastje naar de muur gestuurd. 

Anderhalf jaar later (na die ENE brief) krijg ik precies dezelfde brief, waar ook nog letterlijk in staat dat ik (anderhalf jaar terug) nooit gereageerd heb (het moest binnen 14 dagen). OM logica! Nou goed, opnieuw ingevuld, en nu wat dingen aangepast. Ondertussen was ik wel klaar met die aangifte die ik 500 jaar voor Christus had gedaan. Ik was inmiddels ook 4 a 5 jaar ouder (bijna een kwart van m’n leven)

En ondertussen, wordt er natuurlijk alles van je verwacht he. Dat je je leven op pakt (je wordt toch geen uitkering trekker? enz.) op alle vlakken. Nou, maatschappij wilt, ik doe. 

En dan besluit het OM dat ze (blijkbaar) klaar zijn met broeden. Ik krijg een brief in de bus dat over 14 dagen de rechtzaak plaats zal vinden. PS. ik zou maar een advocaat nemen als ik jou was. (Nouja, zo stond het er niet, maar zo had het er kunnen staan)

Ehm.. ik had net m’n leven op gepakt.. dingen begonnen.. en nu jullie zelf bepalen dat het tijd is (ik had namelijk tijd hiervoor toen ik aangifte deed, niet 5 jaar later) moet ik maar weer gehoorzamen. 
Needless to say, m’n hele wereldje stortte weer in. Doei studie, doei stabiliteit. 

Ik vind dit ronduit walgelijk. Oh en daarbij komt ook nog eens hun geweldige bezuiniging op de zorg, die het moeilijk maakt om ondersteuning te krijgen hierbij. Wat dat betreft zou ik al helemaal zeggen, zet je 100% in op zorg + herstel. Laat de rest maar zitten.

Ik kan eerlijk zeggen, deze hele zaak heeft meer kapot gemaakt dan goed.

Ben je opzoek naar erkenning? De juiste hulpverlening, en mensen om je heen zullen je die geven. Bovendien zal de advocaat van de dader je de grond in trappen tot je bij de kern van de aarde bent en daar wegschroeit (blijkbaar heeft die advocaat zelf geen geweten.. of doet ‘ie dat soort dingen ook in z’n vrije tijd.)

zo, dat is eruit 🙂

Advertisements

Memories; Am I allowed to die now?

TRIGGER warning! About death/suicide and just depressing stuff

Hi,

This is a big trip down memory lane, well… not big as in far behind, must have been like 5 or 6 months ago? I am really bad at time though.

NOTEBOOK
Who remembers this from the movie ‘The Notebook’?
(If you haven’t seen the movie, you might want to stop reading, because I’ll be spoiling it! It’s really a must see! Very beautifully romantic 🙂 )

So the movie is about these 2 love birds, and in the end of the movie, (the woman is sick) and she dies in bed, while holding her partner’s hand and him lying next to her. If I remember correctly, he dies shortly after her as well. (Of a broken heart? I don’t remember him being sick though) Anyway, they both died in this position (as the photo above)

Uhm.. so for now, let’s delete the romantic part 😉

“Am I allowed to die now?”
Was a big question in my mind about 5 or 6 months ago.
I knew the procedure (to request euthanasia), I had everything planned out.

Of course dying is scary, but I’ve been fighting for an ok live for over 20 years and I was done. I really believed that I had given it enough time and everything. I was just done.
*cough* Abraham… was in the picture then as well. He didn’t like me wanting to request euthanasia. It all went pretty ugly, I did feel a little manipulated in my choice (by therapy, not Abraham) and in the end I didn’t formally request. But I was so sure of them accepting my request, you can’t deny the fight I have delivered. The pain I caused and keep on causing my mother/sister/bestie(/+ Abraham at that time) by living. I have fought, been in therapy for 8 or 9 years, nobody seems to know what to do, or how to help me. How could they say no? How could they deny me a death with dignity, and force me to hang myself, slit my wrists or jump in front of a train (which in the end, all of the things will have a chance of traumatizing the person finding me/hitting me).

But I had it planned out.
I did describe how I felt save with Abraham somewhere in my blog.
Yes I was scared of death, of course, of what might come, but I thought nothing could be worse than my life and the pain I’m causing others. And then I thought.. I’m gonna ask Abraham to be with me, I’d want him close enough so he’ll be able to hold me, and then.. I wont be afraid of anything anymore. I know it’ll be okay (death ofcourse..)
You’re here, there is nothing I fear
I was SO sure of that. I never asked him, because I wanted to wait, to make sure everything was ok and then maybe make sure he was ok with it, to be with me at that moment. But I was planning on asking him. I thought and knew it would be the most peaceful death I could ever wish for.

I stumbled on that picture yesterday, and suddenly this all popped in to my head again. Made me a little sad.

I am not in the right place now to answer the question ‘Are you glad you’re still alive?’
Rationally I’d say; yes of course! Found new hope.
Emotionally I’d say; No, I’m not glad and I regret missing that opportunity.

But since I know (rationally 😉 ) that there were times since that I’ve been flying high since then, and that it’s not clever to make a drastic choice (answer) like that when you’re emotional. I’d say, ignore what I’m saying emotionally, and listen to what I’m saying rationally.

xoxo
Brianna

(This is my 98’s post by the way! It’s all going so quick!)

How can you have PTSD?

“How can you have PTSD?”

Hi,

I hear this a lot. And not just to myself, but to others as well. (It’s not like I’m walking around the street with a sight that say’s ‘PTSD’!)

I get the feeling that the average people don’t understand it.
Someone asked me that and said ‘I only thought people from the army get PTSD’
After a minute of open mouth staring I asked him ‘Why do they get PTSD?’
He said ‘Because the situation in war country’s is traumatic’
I told him ‘A lot of situations in Holland are traumatic as well’

He was quiet but told me I was right.

How the hell can people not realize this?
We are not a perfect country!

I did some research on the internet, and yeah, internet is internet but assuming I found the right statistics, and if it’s the truth it means;

  • In Holland every week a child dies because of child abuse
  • In Holland every year 350000 children are being abused (that are 3 kids out of every class)
  • In wealthy countries (like Holland) 5 – 10 % of the girls get raped during their youth. 1 – 5 % of the boys
  • In Holland every 30 minutes a pupil attempts suicide
  • In Holland are more than 100000 children a witness of domestic violence every year
  • In Holland 1 in every 20 kids, self harms.

source: http://informatie-kindermishandeling.blogspot.nl/2012/01/cijfers-kindermishandeling-hoe-vaak.html

You can’t be serious about asking the question how someone, who does not work in the army, has PTSD.

Holland, it costs our society about 3 billion euro’s every year to carry the costs of (the effects of) child abuse.

source: http://www.trouw.nl/tr/nl/4324/Nieuws/article/detail/1325681/2007/07/10/rsquo-Kindermishandeling-kost-de-samenleving-heel-veel-geld-rsquo.dhtml

This is a mad world..

But I wont give up.

xoxo
Brianna